مرکز مشاوره افق

نوع مطلب :مشاوره ،

نوشته شده توسط:مدیر - اکبر مهدیلو

شرح حال آلفرد آدلر

آلفرد آدلر ( 1870- 1937 ) در هفتم فوریه سال 1870 ، در رودلف هایم حومهﯼ شهر وین و در خانوادهﺍی از طبقهﯼ متوسط متولد شد . در سال 1895 میلادی به در یافت درجهﯼ دکترای پزشکی از دانشگاه وین و سپس در رشتهﯼ ﭼﺸﻢپزشکی به درجهﯼ تخصصی نائل آمد . بعدها در رواﻥپزشکی نیز تخصص گرفت و یک ﺟﻬﺖگیری اجتماعی را در زمینهﯼ رواﻥشناسی و رواﻥدرمانی تعقیب کرد . آدلر در سال 1902 م ، به درخواست فروید به عضویت انجمن رواﻥکاوان وین درآمد . اما به زودی به تدوین عقاید جدیدی پرداخت که با عقاید فروید و دیگر رواﻥکاوان جامعهﯼ وین مغایرت داشت . آدلر مکتب خود را رواﻥشناسی فردی نامید . آدلر در جریان جنگ جهانی اول با سمت پزشک در ارتش اتریش خدمت کرد . در سال 1935 م ، آدلر عازم ایلات متحدهﯼ آمریکا شد و با سمت رواﻥپزشک و نیز استاد رواﻥشناسی پزشکی در دانشکدهﯼ طب لانگ آیلند به کار مشغول شد . کتاب اصول تجربی و نظری رواﻥشناسی فردی ، که در سال 1927 به چاپ رسید معرف نظریهﺍش در زمینهﯼ شخصیت است . بر خلاف فروید ، که اعمال بشر را نتیجهﯼ غرایز ﻣﻲدانست و یونگ که رفتار انسان را ناشی از طرحﻫای ارثی ﻣﻲپنداشت ، آدلر اعمال و رفتار انسان را زاییدهﯼ کششﻫای اجتماعی ﻣﻲداند . آدلر پس از عمری پُربار و آثاری بسیار ، سرانجام در سال 1937 م، در اسکاتلند ، و در حالی که برای سخنرانی به آنﺟﺎ مسافرت کرده بود ، بر اثر سکتهﯼ قلبی درگذشت .

یکی از کمکﻫای معنوی عمدهﯼ آدلر به جهان رواﻥشناسی مفهومی است که او از عقدهﯼ حقارت طبیعی و یا عمومی به دست داده است . به عقیدهﯼ آدلر ، احساس عقدهﯼ حقارت و تلاش در راه تفوق و برتری ، نقطهﯼ شروع شیوهﯼ زندگی است . دومین کمک آدلر ، تأکید او بر کیفیت محیط خانواده و شبکهﯼ روابط اجتماعی افراد خانواده است . سومین کمک آدلر ، ارائهﯼ مفهوم «علاقهﯼ اجتماعی» است که اعتراضی به عقاید گذشتگان و خصوصاً غریزﻩگرایان بود . چهارمین کمک معنوی آدلر ، ارائهﯼ مفهوم «تعرض مردانه» است که بر مبنای عقدهﯼ حقارت استوار است . پنجمین کمک معنوی آدلر به حوزهﯼ رواﻥشناسی ، رد مفهوم دو بعدی خودآگاهی و ناخودآگاهی بود . او عقیده دارد که انسان موجودی خودآگاه است و معمولاً ، از علل رفتار و هویت خویش آگاهی دارد . او برخلاف فروید ، هر نوع ثنویت را مردود دانسته و دیدی کلیﻧﮕﺮ را توصیه کرده است . ششمین کمک آدلر به غنای رواﻥشناسی تأکید بر «منِ خلّاقه» بود که به نظر او هستهﯼ اصلی و اساسی تحقق نفس و ﺑﻲهمتایی شخصیت است .